FORB of "the fear of running behind"

Nee deze afkorting bestaat niet. Ja ik heb deze net uitgevonden. Ja ik kan dat zomaar omdat ik mijn eigen blog schrijf ;)


Vandaag wil ik het hebben over iets wat niet veel besproken wordt. We kennen allemaal de fameuze afkorting FOMO (the fear of missing out), maar dit is niet het enige wat jongeren bezighoudt. Iets wat steeds vaker de kop lijkt op te steken is een inherente schrik dat je leven niet zo snel gaat als het hoort te gaan. Dat je een aantal belangrijke levensstappen nog niet gezet hebt. We gaan ons leven gaan vergelijken met een bepaalde norm waaraan het moet voldoen en zeker wanneer we "milestone verjaardagen" naderen, steekt deze angst de kop op.




Laat me even zeggen: 64% van de mensen tussen 18 en 29 zijn nog ongehuwd. Dus valt eigenlijk wel mee he als je die cijfers bekijkt. Bovendien heb je 8 kansen op 10 om je partner nog te vinden voor 40. En laten we eerlijk zijn, na een bepaalde leeftijd gaan mensen veel serieuzer op zoek en gaat alles ook een pakje sneller.





Het is daarboven tijd om een partner te vinden. Want eerst moet je elkaar een jaar kennen, daarna een jaar samenwonen, daarna twee jaar gehuwd zijn en dan pas kan je aan kinderen beginnen. And I mean your body isn't getting any younger.


De waarheid over onvruchtbaarheid is echter veel gecompliceerder dan alleen dit. Sommige mensen citeren 35 als de leeftijd waarop het moeilijker wordt en sommige artikelen spreken over 40. Om nog maar niet te spreken over de gevolgen van te vroeg kinderen krijgen (wanneer je er eigenlijk niet klaar voor bent).




True, een aantal van ons komen op de 30 onder 30 lijst. True, er zijn enorm veel mensen op sociale media die precies amper uit de pubertijd zijn en het al allemaal lijken gehaald te hebben. Er zijn genoeg voorbeelden van mensen die pas op latere leeftijd echt succes gevonden hebben. In realiteit zijn er twee keer zoveel succesvolle ondernemers boven de 50 dan onder de 25.


Bovendien zien we door een verkeerde bril. De jonge mensen die succesvol zijn vallen ons op. Denk je dat er iemand schrijft over de 28-jarige die thuis woont en nog altijd op zoek is naar de job die hij graag wil doen? Dat boek zou ik anders wel graag eens lezen.




Wat in hetzelfde thema hoort iedereen de job van zijn leven uit te oefenen. Want als je echt graag werkt voelt het niet als werk toch? Ik ben meer dan fan van iets doen qua job dat je graag doet, maar dat idee van er bestaat voor iedereen een ideale functie en een passie waar ze hun beroep van moeten maken. Dat vind ik toch een lastige. Het legt nog eens zoveel druk op ons. Terwijl werk vroeger gewoon iets moest zijn dat de rekeningen betaalde moet je nu bij wijze van spreken elke dag met de glimlach opstaan om naar je werk te vertrekken.



Stop alsjeblieft met jezelf te vergelijken met hoe je leven er zou moeten uitzien. We leven in een wereld waar iedereen de best mogelijke versie van zichzelf naar voren brengt.


Ooit al eens gedacht dat er ook mensen zijn die alles bereikt hebben wat ze wilden, en dat het dan misschien des te harder is als je beseft dat je daarom nog niet altijd extreem gelukkig bent? En dat er iets heel moois zit in het verlangen naar zaken? Dus dat we het leven niet moeten beschouwen als een checklist die we moeten afkruisen.




4 keer bekeken

© 2019 created met Wix.com