Maskers af!

Bijgewerkt: jul 7

Gisteren postte ik mijn meest kwetsbare story ooit op Instagram. Ik was opgestaan met het idee om een blog te schrijven over actief vs passief leren, maar eerlijk, na een nacht vol woelen stond mijn hoofd daar niet naar.


Het zit zo dat ik naast mijn onderneming nog halftijds studeer aan de Vives en ook mijn werk als studiecoach blijft doorlopen. Daardoor werk ik over het algemeen zo een 60 uur per week en ik begin daar langzaamaan de lichamelijke consequenties van te voelen. Tegelijk is het de typische startperiode van een business waarin je heel veel energie gebruikt om een klantenbestand op te bouwen en er nog maar weinig feedback terugkomt.


En ja, gisteren had ik even geen zin om op Instagram de schijn hoog te houden. Daarom plaatste ik zonder schmink, in mijn training een video waarin ik -vooral mezelf- eraan herinner waarom ik Onest ben opgestart.


Twee jaar geleden ging ik door de moeilijkste periode van mijn leven. Ik zat totaal niet goed in mijn vel en had een aantal heavy gebeurtenissen meegemaakt. Naar de buitenwereld toe was daar echter niets en dan bedoel ik ook niets van te zien. Er waren heel veel mensen die me omschreven als de "spring in het veld", "goedlachse", "superzelfzekere" Rani. Als mensen toen hadden doorgehad hoeveel moeite ik stak in het ophouden van een facade, dan mocht Leonardo Di Caprio zijn Oscar persoonlijk in mijn handen komen stoppen.


Het was een gewoonte om mijn masker op te zetten. Een soort van zelfbescherming en het werkte. Ik was omringd door mensen, op studievlak ging het me voor de wind en ik kon zelfs mezelf wijs maken dat het goed met me ging. En toen ging het licht uit. Ik verloor een heleboel vrienden omdat ze me totaal niet herkenden als in mezelf gekeerde, nergens aanwezige Rani. Ik ging in therapie en leerde daar een heleboel tips en tricks die ik nu met heel mijn hart aan anderen wil doorgeven.


Twee jaar later heb ik echter nog steeds moeite om niet te voldoen aan het ideaalbeeld. Ik ben nog steeds niet de eerste persoon aan wie je het zal zien als ik een slechte dag heb. Ik wil nog steeds meedoen aan allerlei activiteiten om mensen ervan te overtuigen dat ik een cool en entertainend leven heb. Maar na alles wat ik meegemaakt heb, komt ook soms mijn kwetsbaarheid naar boven, zoals gisteren. En laat me eerlijk zijn, de reacties die ik op mijn verhaal kreeg waren overdonderend. Het aantal mensen dat zichzelf herkent in het feit dat de schijn ophouden FUCKING vermoeiend is, is immens. En dan vraag ik me nog eens af waarom we het doen. We zijn als mens op deze wereld gekomen. Niet als robots. En inherent aan het mens-zijn is het hebben van emoties en goede en slechte dagen. Sinds wanneer zijn we dat gaan beschouwen als iets om beschaamd over te zijn?


Mijn band met mensen is tegenwoordig veel angstaanjagender en vergt veel meer moed, maar het is ook tienduizend keer echter. Want al hielden vroeger 100 mensen van 'mij', ergens was het nooit voldoende, want ik wist dat ze niet van me hielden om wie ik was maar om het masker dat ik opzette.


Dus geef mij maar liever tien mensen die me kunnen lezen en waarbij ik met een klein hartje kan zeggen, nee het gaat niet zo goed. Want ik heb geleerd dat dat kostbaarder is dan wat dan ook.


Doe jij mee en zet je ook af en toe je masker af?


Claim gratis je eerste mini-course! Mail me op info@onest.community met de 7-daagse challenge die je graag zou uitproberen en start je kick-ass selfcare journey

23 keer bekeken

© 2019 created met Wix.com